۹۶/۸/۲۷

تازگیا فراموشکارتر از همیشه شدم.یادم رفته که اول باید سلام کرد و بعدا شروع به حرف زدن کرد.زوال عقل جان سوزی نصیبم شده که امور روزانه ی من رو مثل گردنبند بدل جلوی چشمم به رقص وادار می کنه و قسم هایی که خوردم رو تو جیبم جا میذاره.

به هرحال اینجا جای نوشتن منه.کلیشه ای ترین جمله ای که میتونستم بگم همینی بود که الان خوندید.می تونید برگردید و باز بخونیدش"به هر حال اینجا..."و حتی می تونید یه ناسزای ابدار نصیبم کنید که سگ بگیره کلیشرو.

روزمرگی؛تکرار؛حرف؛سکوت؛زندان.شما هر چی اسمشو میذارید؛اینجا دقیقا درباره ی همونجاست.همونجایی که خیلیا بهش می گن زندگی و هنوز نمی دونن برای چی باید بهش بگن"زندگی".